Achter elk kind zit meer dan je ziet
Eigenlijk is het best gek.
In onze maatschappij lijkt het soms alsof je eerst moet bewijzen dat je er mag zijn. Alsof je eerst moet laten zien dat je “goed genoeg” bent. Alsof we beginnen met kijken naar wat er níet goed gaat en dan zeggen: laat het dan maar eens zien.
Ik zie het bij de kinderen die ik begeleid. En ik zag het ook bij Jutta Leerdam.
Zij koos haar eigen weg. Week af van de norm. Trok haar eigen plan. En daar vond iedereen wat van. Want als je niet doet wat hoort, als je niet past binnen het systeem, dan wordt er al snel getwijfeld. Bekritiseerd. Beoordeeld.
Goud maakt niet iemand waardevol. Goud maakt zichtbaar wat er al was.
En dat is wat wij dagelijks bij onze kinderen in de praktijk zien. Kinderen met dyslexie. Kinderen met TOS. Kinderen die op school te horen kregen dat ze “achterlopen”. Dat ze “meer hun best moeten doen”. Dat het “er gewoon niet in zit”.
Het zit er wél in. Alleen kijken we vaak met de verkeerde bril.
We kijken naar wat niet lukt. We meten, toetsen, vergelijken. Pas als het bewijs er is, draaien we bij.
Wat als we het omdraaien?
Wat als we beginnen met vertrouwen?
Wat als we potentie zien vóórdat het zichtbaar is in cijfers of medailles?
Wat als we zeggen: ik zie je. Ook nu al.
Ik heb oud-cliënten die niet gezien zijn op school. Waar niet in werd geloofd. Die werden “afgeschreven”.
En toch zijn ze hun eigen route gegaan. Ze hebben hun talenten ontwikkeld en staan nu stevig in wie ze zijn.
Niet omdat het systeem ineens veranderde, maar omdat er een ouder achter stond en er ergens iemand was die zei: ik geloof in jou.
Dat is wat ik hoop voor mijn eigen kinderen. En voor de kinderen die wij begeleiden.
Dat ze hun eigen “Jutta” in zichzelf leren kennen.
Dat ze durven kiezen voor hun eigen pad.
Ook als anderen twijfelen.
Ook als het spannend is.
Ook als het bewijs er nog niet is.
En misschien hoop ik nog wel het meest dat we als maatschappij leren anders te kijken.
Dat we elkaars cheerleader worden.
Dat we lichtjes zien in plaats van tekortkomingen.
Dat we potentie vieren in plaats van tekort aanwijzen.
Want ik zie het elke dag: waar aandacht naartoe gaat, groeit.
Focus je op wat ontbreekt, dan groeit onzekerheid.
Focus je op potentie, dan groeit moed. En moed maakt werelden mogelijk.
En misschien… is er vandaag een klein moment waarop je anders kunt kijken.
Als je vandaag één moment kiest om met de potentie-bril te kijken… wanneer zou dat kunnen zijn?
