Onze blik wordt hun blik
Kinderen kijken uiteindelijk door onze ogen. Dat klinkt misschien wat groot, maar denk er eens over na.
Een kind valt. Kijkt naar zijn vader of moeder. Pas daarna bepaalt het vaak of het moet huilen.
Kinderen leren niet alleen van wat wij zeggen. Ze leren vooral van hoe wij naar hen kijken.
Zien wij een kind dat lastig is? Of een kind dat iets probeert duidelijk te maken?
Zien wij een kind dat niet gemotiveerd is? Of een kind dat het vertrouwen langzaam kwijt is geraakt?
Zien wij een kind dat fouten maakt? Of een kind dat aan het leren is?
Die blik maakt uit, want na verloop van tijd hoeven wij niets meer te zeggen. Dan nemen kinderen onze blik over.
Dan wordt “Dat lukt me niet” langzaam “Ik kan dit niet”. Of juist: “Ik snap het nog niet.”
Dat kleine woordje ‘nog’ maakt een wereld van verschil. Niet omdat het problemen oplost, maar omdat het ruimte laat voor groei.
Ik denk dat dat één van de mooiste dingen is die wij als volwassenen kunnen doen. Niet alle problemen oplossen, maar een kind helpen om met mildheid naar zichzelf te blijven kijken.
Want uiteindelijk is dat misschien wel het grootste cadeau dat we kunnen geven. Niet alleen taal. Niet alleen kennis. Vooral vertrouwen.
Welke blik geef jij een kind vandaag mee over zichzelf?
